De langverwachte FPS game van Nederlandse bodem is nu dan eindelijk ook echt in de winkels te vinden. Dat Killzone de meeste gamers meer zou aanspreken als de gemiddelde Davilex game moge duidelijk zijn, maar in hoeverre gaat dat op?

Het begon allemaal met de grote woorden ‘Dit wordt dé Halo killer!”, iets wat de meeste van ons waarschijnlijk nog wel zal bijstaan in het geheugen. Jammer genoeg worden dit soort dingen veel te vaak geroepen, wanneer er zelfs maar drie screenshots van uit zijn en het nog niet eens op het zelfde platform uitkomt ook, dus waarom de vergelijking in de eerste plaats? Maar goed, what’s done is done en ik kan je alleen maar vertellen dat het totaal niet te vergelijken is met Halo. Iets wat uiteraard niet meteen iets slechts hoeft te zijn, hoewel het op sommige punten toch wel beter geweest zou zijn als men ook echt Halo zou hebben geprobeerd te overtreffen.

Goed, maar waar gaat de game eigenlijk over? Het verhaal speelt zich af op de planeet Vekta, een koloniale outpost van Aarde. Wanneer hun belangrijkste verdedigingssysteem plotseling uitvalt, volgt er een wereldwijde invasie van de Helghast; Ooit ook een normale kolonie geweest, maar door de verschillende leefomstandigheden hebben zij zich steeds meer tegen de Aarde en de andere kolonies gericht. Na een al eerder verloren oorlog op Aarde zijn ze nu terug voor wraak, te beginnen met Vekta.

Zodra de eerste Helghast geland zijn kruip jij in de huid van Templar, de lokale kapitein op het slagveld. Hoewel het er in het filmpje allemaal redelijk heftig aan toe lijkt te gaan, zul je eerst beginnen met een mini tutorial om de basisknoppen onder controle te krijgen; schieten, herladen, bukken, rennen, etc. De besturing is even wennen, omdat je bijvoorbeeld niet kunt springen en alle akties allemaal wat meer tijd kosten als in de gemiddelde FPS game. Wanneer je gaat herladen zul je bijvoorbeeld een uitgebreide animatie zien hoe hij omlaag, naar zijn geweer kijkt, het magazijn eruit gooit en er weer in probeert te slaan en vervolgens weer omhoog kijkt. Dit klinkt misschien irritant voor de wat fellere FPS-gamers onder ons, maar één ding is zeker; Het brengt een hele goede sfeer met zich mee, omdat het allemaal wat menselijker over lijkt te komen.

Bezoek Gaming Club om het Las Vegas gevoel te ervaren vanuit uw eigen stoel, ze hebben meer dan 400 unieke en kwalitatieve hoogwaardige casino games beschikbaar.

Het spel is opgedeeld in episodes welke weer onderverdeeld zijn in verschillende levels. Deze variëren overigens vreselijk van grootte. De ene keer lijkt het alsof je op de pelgrimtocht bent terwijl je bij een ander level alleen maar een plein hoeft over te steken. De game maakt gebruik van een autosave-optie met gebruik van checkpoints. Nou heb ik al niet zo’n hoge pet op van checkpoints als ik terug kijk naar Halo en Far Cry, maar Killzone maakt het er verder ook niet beter op. Net als de grote variatie aan level-lengte, zijn ook de checkpoints redelijk apart verdeeld. Dit kan soms wel tot enige frustraties leiden, als je voor de zoveelste keer een lange gevechts-scéne overnieuw moet doen, omdat het checkpoint steeds maar op zich laat wachten.

Naast Templar krijg je later in de game te maken met andere personages die ook speelbaar zullen zijn. Zo krijg je de beschikking over een stealth girl, een rambo figuur en een spion. Hoewel de opzet erg interessant klinkt is het helaas wat somberder uitgevallen. Zo heb je wel een aantal routes die maar één bepaald personage kan volgen, maar als de rest van het team ondertussen via een andere route net zo makkelijk op dezelfde spot terrecht kan komen, vraag ik mij toch wel af waarom ik in hemelsnaam al die moeite doe, terwijl ik net zo goed bij de groep had kunnen blijven. De verschillen tussen de personages zijn ook maar klein; de ene heeft in tegenstelling tot de rest een mes, de ander een nachtkijker en de volgende loopt met een asosiaal groot en sterke machinegun. Verder zijn de opdrachten soms een beetje veranderd met betrekking tot de ‘alternatieve routes’ en worden er wat andere zinnetjes geroepen.

Hoewel ze je de optie geven om met een geluidsdemper en nightvision te spelen, komen ze helaas erg slecht tot hun recht. Dit door de simpele reden dat de AI gewoonweg bagger is. Ik heb veel respect voor het Nederlandse Guerrilla team wat deze game heeft afgeleverd, maar het is gewoon doodzonde als een game de afgrond inzakt, omdat de AI afgeraffeld lijkt. De vijand loopt vaak domweg op je af en wanneer ze een keer terug willen trekken lopen ze met hun kop tegen de muur en draaien soms niet eens meer om. Die paar keer dat ze slim lijken te zijn en de scéne gewoon cool is om te spelen, is er weer duidelijk sprake van een scripted scéne. Overigens gaat dit niet alleen op voor de vijand, je onsterfelijke teamgenoten zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Terwijl jij heftig onder vuur ligt en op het punt staat om dood te gaan, zullen zij als een stel zandzakken naar jou staan kijken en als je geluk hebt schieten ze hier en daar wat kogels.

Denk je daarmee klaar te zijn, blijkt het dat ze ook nog eens van die leuke zinnetjes uitspreken tijdens het gevecht… Ieder twee verschillende, non-stop. Het is al meer dan wat de Heghast kan zeggen, maar toch, afwisseling wil ik het niet zo snel noemen.

Hoewel de voice-overs wat te kort schieten, draagt de game toch een hele filmische oorlogsfeer met zich meer, wat onder andere te danken is aan de uitgebreide herlaad- en aktie-animaties. Wat ook erg meespeelt is het level design. Men heeft er namelijk voor gekozen om scènes als het ware na te bouwen uit echte oorlogen. Zo zul je omgevingen tegenkomen uit onder andere WO1, WO2 en Vietnam. Hoewel de gameplay behoorlijk ‘recht toe recht aan’ is, zorgt de grote afwisseling in leveldesign er wel voor dat je de situatie steeds op een andere manier zult aanpakken.

Het geluid, op de eentonige opmerkingen na, is ook dik in orde, waar dan metname de muziek weer regelrecht uit een oorlogsfilm lijkt te komen. Het is dan ook jammer dat deze eigenlijk alleen in cut-scenes en op het einde van een level te horen is. De effecten zelf komen ook allemaal gepast over. Men heeft er goed aan gedaan om geen futuristische geluids-effecten te gebruiken, omdat het gewoonweg niet zou passen bij de omgevingen waar je door heen loopt.

Grafisch is de game dan wel niet zo super scherp, maar het ziet er toch best netjes uit voor een titel dat een realistische look wil hebben, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Red Faction 2 en Jak 3. Metname de effecten die te zien zijn, zoals het gebruik van mist, opvliegende modder en water zien er goed verzorgd uit. Een nadeel is dat de PS2 soms moeite heeft om het geheel bij te houden en de framerate zichtbaar daalt.

De multiplayer optie bevat de bekende modes (Team)Deathmatch, Domination, Assault en Defend and destroy. Ook is er Supply drop, waarbij je twee teams hebt met in het midden van het level een platform, waar allerlei pakketjes liggen. Deze moet je één voor één naar je basis brengen. De multiplayer kun je met twee spelers splitscreen doen, je kunt online en je hebt de mogelijkheid om bots mee te laten doen. Dat laatste is echter niet aan te raden, terugkomende op de tegenvallende AI. De levels zien er netjes en gebalanceerd uit. Online is helaas niet getest door het ontbreken van een Netwerk Adaptor en zal dan ook niet meegerekend worden in de eindscore.

Zoals je dus al zelf hebt kunnen lezen zal Killzone, zelfs al zou je het willen vergelijken, totaal niet in de buurt komen van Halo, maar dat boeit verder ook niet. Wat je namelijk wel hebt is een leuke shooter, met een filmische sfeer, mooie graphics, goed geluid en een redelijk aantal multiplayer opties. Alleen erg jammer dat dit alles gewoon erg omlaag wordt gehaald door de matige AI van vriend en vijand.

Je eerste stap

Ik weet het nog zo goed, de dag dat ik als klein jochie met mijn vader de allereerste Gameboy ging kopen. Ik legde al mijn spaargeld op de toonbank en keek met grote ogen naar de verkoper die de doos voor mijn neus neerlegde. Op die dag ging de wereld van games voor mij open. Tetris en SuperMario Land zaten erbij en de pret kon beginnen.

Ja, dat was mijn eerste stap op gamesgebied, ik verdiepte me vooral in poker leren. In een later stadium was een van mijn andere favoriete spellen was WorldChampionship poker voor de GBA. Dit was de volgende stap. Voor ik het wist speelde ik een tijd lang alleen nog poker games.

Urenlang zat ik achter dat kleine zwart wit schermpje Mario te spelen (naar Tetris keek ik niet eens om) met alle gevolgen van dien, online gokken welk level ik zou kunnen halen. Ik werd elke nacht wakker gemaakt door mijn moeder omdat ik in mijn slaap blijkbaar nog steeds aan het gamen was. Kreten als: “Nog een paar muntjes en dan heb ik een leven!” of “Pas op voor die schildpad!” schreeuwde ik in mijn slaap door het huis volgens mijn moeder en het moest maar eens afgelopen zijn. Mario werd verstopt en de pret was over, of toch niet? Op dat moment begon ik namelijk Tetris te spelen en die verslaving was misschien nog wel groter dan die met Mario. Gelukkig kreeg ik hier geen gekke dromen van en al vrij snel kreeg ik Mario weer terug. Ja, dat was mijn eerste stap op gamesgebied.

Nu, 15 jaar later (ik speel ondertussen in een ideal casino) zie ik precies hetzelfde gebeuren met mijn kleine neefje. Hij heeft een Gameboy Advance SP gekregen voor kerst en hij is niet meer weg te slaan achter zijn vuurrode handheld. Ik zie diezelfde bezetenheid in zijn ogen als bij mijn eerste ervaringen met de Gameboy en dat is leuk om te zien. Binnenkort komt hij langs en gaan we eens tegen elkaar spelen en waarschijnlijk wordt hij dan helemaal gek.

Ik kan niet wachten om zijn reactie te zien als ik hem straks achter een console zet. Mario op de cube of PGR2 op de Xbox (met GTA: San Andreas op de PS2 zal ik nog maar even wachten). Hij zal zijn ogen niet geloven denk ik. Alhoewel ik heel tevreden was met mijn Gameboy wilde ik altijd zo graag met een NES spelen, al die mooie kleuren. Nu kan ik hem meteen het echte werk laten zien ook al zullen zijn ouders daar misschien niet zo blij mee zijn: “Papa, ik wil een PS2 voor mijn verjaardag!”.

Halo 2.5: een opgepoetste versie van Halo 2 die als launch game op de Xbox 2 released zal worden. Nou joepie, ik denk echt dat veel mensen daar op zitten te wachten (not). Kunnen ze dan echt niks beter verzinnen? Een makkelijke en inspiratieloze manier van geld innen, dat is wat ik er van vind. En dit is slechts één voorbeeldje.

Inspiratieloze games, er zijn natuurlijk genoeg developers die zich hier schuldig aan maken. Neem bijvoorbeeld Nintendo met hun meest veelzijdige loodgieter van de hele wereld. Mario houdt van feesten, karten, golfen, tennissen, honkballen, flipperen, doktertje spelen, baby zijn, enz. enz. Om maar niet te spreken van het opnieuw uitbrengen van de classic NES games op de GBA en daar dik 20 euro voor vragen. Het oneindig voortborduren op een spelconcept lijkt de trend te zijn van tegenwoordig en ik denk dat 2004 daar een goed voorbeeld van is. Ook al kwamen er veel topgames uit dit jaar, het waren voor 90% vervolgen op eerdere delen. En nu komen dit soort games als Halo 2.5 of bijvoorbeeld Metal Gear Solid: Twin Snakes uit die nog inspiratielozer zijn dan al het uitgemolken melk bij elkaar. Want ze brengen in principe gewoon PRECIES dezelfde game uit, maar dan in een iets mooier jasje. Weinig nieuws en weinig creativiteit in de gamesindustrie. En ik zeg niet dat het slechte games zijn, vaak is elk vervolg weer leuk om te spelen en MGS: Twin Snakes was best cool, maar begint het niet een beetje te eentonig en makkelijk te worden?

Je kunt overigens zeggen wat je wilt over Nintendo en het uitmelken van hun mascotte, maar tegelijkertijd vind ik dat zij als enige proberen om écht creatief te zijn. Ze willen zo graag laten zien dat ze met geniale en leuke nieuwe spelconcepten kunnen komen, alleen ik vraag me wel eens af of ze wel begrepen worden en of de gamesindustrie daar op zit te wachten. Kijk maar naar de DS bijvoorbeeld. Ze wilde iets nieuws en fris doen en dat hebben ze gedaan ook, met deze keer een groot succes als gevolg. En wat te denken van de eerste berichten over de controller van de next-gen console van Nintendo. Geen knoppen en geen d-pad meer? Wat moet dat wel niet gaan worden dan? Misschien ook hier een touchscreen, wie weet. Maar of dat hetgeen is waar gamers op zitten te wachten. Ach, het is in ieder geval wel creatief.